Poczet dyrektorów

Mieczysław Sroka
d1urodzony 1 grudnia 1944 roku w Leżajsku. Po ukończeniu szkoły podstawowej kontynuował naukę w Liceum Ogólnokształcącym w Leżajsku, a następnie odbył studia na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie, uzyskując w 1969 roku tytuł magistra historii. W tym też roku podjął pracę w charakterze nauczyciela w Technikum Mechanicznym w Leżajsku oraz wychowawcy w Internacie tegoż Technikum. W toku pracy systematycznie doskonalił swoje umiejętności i podnosił swoje kwalifikacje zawodowe, kończąc studia podyplomowe w zakresach: historii (w 1974 roku), nauki o społeczeństwie i wiedzy obywatelskiej (w 1985 roku), współczesne tendencje kierowania szkołą zawodową (w 1996 roku), doskonalenie jakości pracy kadry kierowniczej szkół zawodowych w reformującym się systemie edukacji zawodowej (w 1999 roku), zarządzanie oświatą i marketing (w 2000 roku).

W trakcie rozwoju kariery zawodowej uzyskał II stopień specjalizacji zawodowej (w 1984 roku) oraz stopień nauczyciela dyplomowanego (w 2003 roku).

Osiągał bardzo dobre wyniki w nauczaniu i wychowaniu, co zaowocowało wieloma reprezentantami szkoły na olimpiadach centralnych i wojewódzkich.

Był organizatorem wielu akcji wypoczynku młodzieży, tj. licznych wycieczek, obozów turystycznych: górskich, kajakowych czy narciarskich.

W uznaniu działalności otrzymał liczne nagrody, w tym Nagrodę Ministra Oświaty i Wychowania III stopnia w 1979 roku, II stopnia 1987 roku, I stopnia 2004 roku. Ponadto otrzymał nagrody Kuratora w latach 1994, 1997 i 2002 roku.

W 1992 roku w wyniku konkursu objął stanowisko dyrektora Zespołu Szkół Zawodowych. Wraz ze swoimi zastępcami, mgr inż. Wojciechem Tokarzem oraz mgr inż. Janem Busztą, a od 2003 roku mgr Haliną Samko, opracował dalekosiężny plan rozwoju jakościowego szkoły. Zdecydowano postawić na nowe kierunki kształcenia, modernizację i rozbudowę bazy dydaktycznej, zakup nowoczesnych pomocy naukowych, wprowadzanie nowych programów i kierunków nauczania.

Szczególnym jego osiągnięciem była kompleksowa rozbudowa szkoły realizowana od 1992 roku. W jej efekcie pozyskano nowe skrzydło budynków szkolnych wraz z pełnowymiarową halą sportową, utworzono kompleks pracowni elektryczno-samochodowych, dokonano modernizacji pomieszczeń socjalnych i kuchni.

Wszystkie powyższe przedsięwzięcia zaprocentowały też uzyskaniem przez Zespół Szkół Technicznych w roku 2005, jako pierwszej szkoły w województwie podkarpackim, Certyfikatu Jakości ISO 9001:2000.

Przez wiele lat dodatkowo pełnił szereg funkcji społecznych, przede wszystkim od 1994 roku wypełniał obowiązki radnego.

Od 1999 roku pełnił funkcję wiceprezesa klubu sportowego MZKS Pogoń, a w latach 2001-2004 funkcję jego prezesa.

Zmarł 26 grudnia 2008 roku.


Marcin Socha – nauczyciel wychowania fizycznego, pełniący funkcję zastępcy dyrektora i dyrektora szkoły.

d2Urodził się 3 listopada 1935 roku w Brzyskiej Woli, w powiecie leżajskim. Po ukończeniu Szkoły Podstawowej w Brzyskiej Woli, uczęszczał do Liceum Ogólnokształcącego w Leżajsku, które ukończył w 1954 roku. Od września 1954 roku do lutego 1955 roku był słuchaczem Państwowego Kursu Nauczycielskiego w Przemyślu.

Po jego ukończeniu otrzymał nakaz pracy i pracował w Państwowym Młodzieżowym Zakładzie Wychowawczym we Wzdowie w powiecie brzozowskim do końca sierpnia 1955 roku. Studia ukończył w 1959 roku w Wyższej Szkole Wychowania Fizycznego w Krakowie, uzyskując tytuł magistra wychowania fizycznego.

1 września 1959 roku rozpoczął pracę w Szkole Podstawowej i Liceum Ogólnokształcącym w Żołyni, jako nauczyciel wychowania fizycznego i przysposobienia obronnego. Po 3 latach, na własną prośbę, przeniósł się na stanowisko nauczyciela wychowania fizycznego do Zasadniczej Szkoły Zawodowej w Kraśniku Fabrycznym.

Od 1 września 1963 do 31 sierpnia 1965 roku pracował w Szkole Podstawowej w Giedlarowej, w Szkole Podstawowej Nr 2 w Leżajsku, Zasadniczej Szkole Gastronomicznej w Leżajsku i pełnił funkcję nauczyciela metodyka. Od września 1965 do 31 sierpnia 1967 roku pracował w Technicznej Szkole Wojsk Lotniczych w Zamościu i Pułku Lotniczym w Tomaszowie Mazowieckim jako instruktor wychowania fizycznego.

Od 1 września 1967 roku do przejścia na emeryturę pracował w Zasadniczej Szkole Zawodowej i Technikum Mechanicznym w Leżajsku jako nauczyciel wychowania fizycznego i przysposobienia obronnego. 1 września 1969 roku powierzono mu obowiązki zastępcy dyrektora, a od 1 października 1984 roku obowiązki dyrektora Zespołu Szkół Zawodowych w Leżajsku, które pełnił do sierpnia 1992 roku do przejścia na emeryturę. Później pracował przez 4 lata na pół etatu jako nauczyciel przysposobienia obronnego.

W trakcie pracy zawodowej podnosił swoje kwalifikacje: ukończył kurs szkolenia kadr powszechnej samoobrony, kurs metodyczny dla nauczycieli wychowania fizycznego, kurs instruktorów piłki siatkowej, studium podyplomowe dla kierowniczej kadry oświatowej.

Pracował również społecznie, był radnym Miejskiej Rady Narodowej, prezesem Powiatowej Rady Związku Nauczycielstwa Polskiego, działaczem Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego, instruktorem piłki nożnej i piłki siatkowej w Pogoni Leżajsk.

W pracy z młodzieżą zawsze dbał o walory zdrowotne i mistrzostwo osiągane na miarę możliwości uczniów. Odnosił również liczne sukcesy jako trener młodzieżowych zespołów sportowych w piłce nożnej i piłce ręcznej. Jego uczniowie zawsze byli w reprezentacji szkoły. Wszyscy wychowankowie zdawali egzamin dojrzałości. W ramach pracy wychowawczej i przygotowania zawodowego mobilizował uczniów do czytania prasy technicznej, stąd udział młodzieży w olimpiadach wiedzy technicznej i zajęcie I i III miejsca w Olimpiadzie Wiedzy Technicznej oraz udział w olimpiadach wiedzy o zdrowiu, wiedzy o Polsce i świecie współczesnym.

Pełniąc obowiązki zastępcy dyrektora i dyrektora szkoły, dbał o poszerzanie bazy lokalowej. Zatrudniono dentystę i odpowiednio urządzono gabinet stomatologiczny. Szkołę wyposażono w potrzebne pomoce naukowe, szczególnie do przedmiotów zawodowych. Zakupiono magnetowidy, telewizory, pracownie zaopatrzono w potrzebne lektury przedmiotowe. Warsztaty szkolne doposażono w nowe obrabiarki, wybudowano magazyny i zadaszenia na materiały niezbędne do produkcji.

W tym czasie nadano szkole imię Tadeusza Kościuszki, a sztandar szkoły ufundował Komitet Rodzicielski.

Za pracę zawodową Marcin Socha otrzymał nagrody i podziękowania:

  • w 1978 r. nagrodę Ministra Oświaty II stopnia;
  • w 1979 r. podziękowanie Ministra Oświaty i Wychowania za prowadzenie badań stanu rozwoju fizycznego młodzieży;
  • w 1980 r. nagrodę Przewodniczącego Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Turystyki;
  • w 1984 r. nagrodę Dyrektora Szkoły;
  • w 1986 r.,  1989 r. nagrodę Kuratora.

Odznaczenia:

1961 – brązowy krzyż zasługi;

1973 – zasłużonego działacza LOK;

1976 – złotą odznakę ZNP;

1976 – zasłużonego dla województwa rzeszowskiego;

1980 – honorowa odznaka za zasługi w sporcie szkolnym;

1980 – złoty krzyż zasługi;

1981 – odznaka przyjaciół dzieci;

1983 – medal Komisji Edukacji Narodowej;

1992 – medal za zasługi w sporcie szkolnym.

W 1995 roku ze względu na stan zdrowia zakończył pracę zawodową. Był zawsze uczciwy i rzetelnie wykonywał swoje obowiązki. Lubiany przez młodzież i nauczycieli. We wszelkich działaniach kierował się potrzebami szkoły, ucznia i nauczyciela.


Władysław Rusiecki urodził się 24 lutego 1929 roku w Kopkach (dawny powiat Nisko), zmarł 10 grudnia 1998 roku w Leżajsku. Ukończył Gimnazjum Koedukacyjne im. Stefana Czarnieckiego d3w Nisku i Liceum Ogólnokształcące w Rudniku n. Sanem.

31 maja 1963 roku ukończył studia wyższe na Wydziale Pedagogicznym Uniwersytetu Warszawskiego i uzyskał stopień magistra biologii.

Pogłębiając swe wykształcenie, odbył czteroletnie studia na kierunku prawo na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. Ukończył trzyletnie studia doktoranckie w zakresie pedagogiki na Wydziale Humanistycznym w Katedrze Instytutu Nauk Pedagogicznych Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie.

Pracę w zawodzie nauczyciela podjął w 1952 roku w Szkole Podstawowej i Liceum Ogólnokształcącym w Przemyślu. Po odbyciu zasadniczej służby wojskowej pracował w Liceum Ogólnokształcącym w Ulanowie. Od 1955 roku objął stanowisko kierownicze, najpierw Szkoły Podstawowej w Łętowni (od 1 września 1955 do 31 sierpnia 1958 roku), a następnie Szkoły Podstawowej w Giedlarowej (od 1 września 1958 do 31 listopada 1958 roku).

W okresie od 1 grudnia 1958 do 31 sierpnia 1964 roku pełnił funkcję zastępcy inspektora w Wydziale Oświaty PPRN w Leżajsku. Od 1 września 1964 do 31 sierpnia 1972 roku zajmował stanowisko dyrektora Technikum Chemicznego w Nowej Sarzynie. Następnie 1 września 1972 roku został dyrektorem Zasadniczej Szkoły Zawodowej w Leżajsku i dodatkowo wchodzących w jej skład: Technikum Mechanicznego, Technikum Mechanicznego dla Dorosłych i Zasadniczej Szkoły Zawodowej dla Pracujących. Funkcję tę pełnił do 30 września 1984 roku, kiedy to przeszedł na emeryturę.

Jako dyrektor dbał o rozwój bazy lokalowej oraz jej wyposażenie, umożliwiające pełne upoglądowienie procesu dydaktyczno-wychowawczego. Był znakomitym organizatorem pracy szkoły. Cieszył się dobrą opinią wśród podwładnych i przełożonych. Za całokształt pracy zawodowej odznaczony został Srebrnym i Złotym Krzyżem Zasługi oraz Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.


Roman Włodzimierz Riszka urodził się 16 lutego 1934 roku w Krośnie, zmarł w sierpniu 1991 roku.

d4W latach 1961-1968 odbył studia zawodowe na Wydziale Mechanicznym Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Rzeszowie i w dniu 19 marca 1966 roku uzyskał tytuł inżyniera mechanika.

Pracę zawodową podjął 1 lipca 1952 roku w Zakładzie Energetycznym w Rzeszowie. 15 maja 1966 roku przeniósł się do Zakładów Chemicznych „Sarzyna” w Nowej Sarzynie. W latach 1966-1968 zatrudniony był też w Technikum Chemicznym i Zasadniczej Szkole Zawodowej im. Ignacego Łukasiewicza w tejże miejscowości.

Od 1 września 1968 roku pracował w Technikum Mechanicznym i Zasadniczej Szkole Zawodowej w Leżajsku w charakterze nauczyciela przedmiotów zawodowych. W okresie od 1 września 1969 roku do 31 sierpnia 1972 roku zajmował stanowisko dyrektora tej placówki. Następnie pełnił funkcję dyrektora technicznego w Zakładzie Energetycznym w Rzeszowie. Po kilku latach przeniósł się do Łomży, gdzie został dyrektorem jednego z wydziałów Miejskiego Zakładu Komunalnego.

Jako nauczyciel był dokładny, obowiązkowy, zawsze opanowany, konsekwentny w postanowieniach. Osiągał wysokie wyniki nauczania.


Roman Szczupak urodził się 14 stycznia 1905 roku, a zmarł 24 lipca 1975 roku. Po ukończeniu Seminarium Nauczycielskiego w Krośnie w 1925 roku rozpoczął pracę w Sieniawie. W latach 1932-d51934 pogłębił swe wykształcenie na Państwowym Wyższym Kursie Nauczycielskim przy Instytucie Geografii Uniwersytetu we Lwowie. Od 1935 do 1969 roku pracował jako kierownik Publicznej Szkoły Powszechnej Nr 1 w Leżajsku. Był organizatorem szkolnictwa zawodowego. W latach 1935-1939 pełnił funkcję dyrektora Publicznej Szkoły Dokształcającej Zawodowo w Leżajsku. Po jej reaktywowaniu po II wojnie światowej przyjął obowiązki dyrektora tej placówki, wypełniając je od 1 września 1944 do 31 sierpnia 1969 roku. Dzięki jego inicjatywie i wzmożonej działalności, Szkoła Przysposobienia Zawodowego przekształciła się w Zasadniczą Szkołę Zawodową, na bazie której utworzono Technikum Mechaniczne.

W okresie okupacji pełnił funkcję kierownika Szkoły Publicznej Nr 1 w Leżajsku. Dzięki jego zaangażowaniu rozpoczęto konspiracyjnie uzupełniać wiadomości uczniów w czasie prowadzonych jawnych lekcji. Od 1942 roku pełnił funkcję przewodniczącego GKOiK w Leżajsku, organizował tajne komplety nauczania w mieście i pobliskich miejscowościach. Współpracował z Antonim Kukułką, członkiem PKOiK w Łańcucie i Karolem Drzewickim, przewodniczącym GKOiK w Giedlarowej. Był zakładnikiem niemieckim, dwukrotnie aresztowanym przez gestapo.

Po wyzwoleniu, od chwili powstania organizacji, przez 10 lat pełnił funkcję prezesa Oddziału Powiatowego Związku Nauczycielstwa Polskiego w Leżajsku i działał w Związku Bojowników o Wolność i Demokrację. Był członkiem Prezydium Miejskiej Rady Narodowej, członkiem Powiatowej Rady Narodowej w Leżajsku oraz przewodniczącym Rady Nadzorczej PSS. Za całokształt swej pracy odznaczony został m.in. Medalem X-lecia Polski Ludowej, Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski i odznaką Zasłużonego Nauczyciela Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.