Historia szkoły

Po wyzwoleniu

 

Z polecenia Kuratorium Okręgu Szkolnego w Rzeszowie Roman Szczupak, kierownik Szkoły Podstawowej Nr 1, zajmuje się po wyzwoleniu Leżajska w lipcu 1944 roku organizacją szkoły zawodowej. Następuje reaktywowanie kierowanej przez niego przed wojną placówki i od 1 września 1944 roku rozpoczyna swą działalność Publiczna Szkoła Dokształcająca Zawodowa w Leżajsku. Jej dyrektorem zostaje właśnie Roman Szczupak.

W 1946 roku placówka otrzymała nazwę Państwowa Średnia Szkoła Zawodowa w Leżajsku. Szkoła była koedukacyjna, młodzież rekrutowała się z różnych zawodów, praktyki odbywała u mistrzów w zakładach prywatnych, w zakładach uspołecznionych i w instytucjach państwowych. Naukę w szkole prowadzono w godzinach popołudniowych, tj. od godziny 14.00.Zatrudnieni nauczyciele byli etatowymi i pracą oddani tylko tej szkole. Jedynie nielicznych angażowano z innych typów szkół do realizacji programów ogólnokształcących. Do 1949 roku przeciętnie placówka wydawała 36 świadectw ukończenia szkoły. Absolwenci zatrudniali się samodzielnie i zgodnie ze swym zawodowym wykształceniem.Na świadectwach wydawanych w 1947 roku figuruje kolejna nazwa placówki: Publiczna Średnia Szkoła Zawodowa w Leżajsku.

W 1949 roku szkoła uzyskała budynek z przeznaczeniem na warsztaty szkolne – Prezydium Miejskiej Rady Narodowej przekazało na ten cel oficynę zamku starościńskiego przy ul. Mickiewicza 12. Placówka otrzymała też budynek przy ul. Żwirki i Wigury na zajęcia teoretyczne.Szkoła nawiązała kontakt z Państwowym Tartakiem w Leżajsku i jego kierownikiem Stanisławem Sikorskim. Państwowy Tartak przyjął nad nią opiekę.

W kolejnych latach zmieniały się nazwy szkoły. W protokole z posiedzenia Rady Pedagogicznej z dnia 5 kwietnia 1951 roku pojawia się Państwowa Szkoła Mechaniczna w Leżajsku. Ponowne przemianowanie placówki odnotowane jest w protokole z dnia 30 stycznia 1952 roku, gdzie czytamy o Zasadniczej Szkole Metalowo-Budowlanej. Ta nazwa funkcjonuje krótko, ponieważ już 15 października 1952 roku pojawia się nowa: Zasadnicza Szkoła Metalowa Centralnego Urzędu Szkolenia Zawodowego w Leżajsku.

W latach 1950-1955 szkołę kończyło przeciętnie 40 uczniów i uczennic w specjalności kowal, ślusarz robót artystycznych, a także ślusarz maszynowy. W roku 1955 zakończono nabór dziewcząt, gdyż szkolenie ich na ślusarzy nie zdało praktycznego egzaminu.

W roku szkolnym 1958/1959 zmieniono cykl kształcenia z dwuletniego na trzyletni. W pierwszym półroczu 1958 roku likwidacji uległ Centralny Urząd Szkolenia Zawodowego (CUSZ), a w następstwie również Dyrekcje Okręgowe Szkolenia Zawodowego. Przy Prezydiach Wojewódzkich Rad Narodowych zorganizowano Kuratoria Okręgów Szkolnych.W wyniku zmian szkoła otrzymała nazwę Zasadnicza Szkoła Metalowa w Leżajsku. W dalszym stabilizowaniu się szkolnictwa zawodowego w Polsce, ustalona została jej ostateczna nazwa: Zasadnicza Szkoła Zawodowa w Leżajsku, o kierunku mechanicznym, specjalność „ślusarz”.

1 września 1963 roku dokonano uroczystego otwarcia nowej hali warsztatowej przy ulicy Jarosławskiej w budynku zakupionym od Gminnej Spółdzielni Samopomoc Chłopska w Leżajsku. Nabycie i wyposażenie tego obiektu miało decydujący wpływ na dalszy organizacyjny rozwój Zasadniczej Szkoły Zawodowej i ukształtowanie się bazy materialnej dla organizowania Technikum Mechanicznego o specjalności obróbka skrawaniem. W tym samym roku szkoła otrzymała też budynek w rynku z przeznaczeniem na internat dla 65 uczniów, a jego kierownikiem został nauczyciel Michał Król.

W 1964 roku Zasadnicza Szkoła Zawodowa zajmowała dwa budynki przy ulicy Żwirki i Wigury, a w nich siedem pomieszczeń, spośród których trzy to sale lekcyjne, odrębne pomieszczenia na bibliotekę szkolną, dwa gabinety pomocy naukowych oraz kancelaria szkolna. Poza tym dwie hale warsztatowe o 198 stanowiskach roboczych. Wymienione pomieszczenia uważano już za przejściowe, gdyż w 1965 roku miano przystąpić do inwestycyjnej budowy nowych obiektów szkolnych.